Dari dulu aku impikan menjadi PELAJAR CEMERLANG. aku xpernah naik pentas sebab dapat anugerah PELAJAR CEMERLANG AKADEMIK. Kalau nek pentas ambik anugerah pun sebagai PELAJAR CEMERLANG KOKURIKULUM. xbersyukur? aku bersyukur. ada org xpernah langsung nek pentas. aku xdapat jadi pelajar cemerlang, jadi pelajar aktif jadilah.
TAPI, sampai bila? kan bagus kalau CEMERLANG dua-dua bidang? setiap org ada kelebihan & kekurangan. Tapi kenapa aku jadikan kekurangan penghalang untuk aku berjaya? sebab aku MALAS, MALAS, MALAS. Aku dah simpan angan2 nak berjaya, nak jadi pelajar cemerlang, nak dapat scholarship utk sambung belajar. TAPI aku xberusaha. Kalau bukak buku, banyak sangat HALANGAN, sembang la, gosip la, mengantuk lah. macam3.Kalau buat assignment pun mesti last minit. Lepas tu kena sound dgn Lec aku maki2 la Lec tu. Tapi seriously!!! aku xboleh terima kritikan yg boleh buat otak aku pecah. TERUS hilang semangat. HILANG. HILANG. aku JADI lagi MALAS,MALAS, MALAS.
Aku betul2 nak sambung BELAJAR. Aku nak dapat result HEBAT. NAK banggakan AYAH MAK aku. Bukan nak megah diri. Tapi cukup hadiah utk IBU AYAH plg aku cintai kat dunia ni.
TOLONGLAH bg aku RAJIN RAJIN RAJIN.
Aku xmampu jadi seperti mereka, TAPI xmustahil aku lebih hebat dari mereka ? (jgn berangan tanpa usaha!)
AKU CEMBURU : DIA CANTIK, DIA ORG SUKA ,DIA BOLEH BERSUKAN, DIA ADA ANAK, DIA ADA SUAMI, DIA ADA KELUARGA & DIA ADA ANUGERAH PELAJAR CEMERLANG.

